Polak kupił kijki z włókna węglowego. Sąsiad do dziś nie może się z tym pogodzić.

Wszystko zaczęło się całkiem niewinnie, ponieważ pan Marek postanowił wymienić swoje wysłużone aluminiowe kijki nordic walking na nowoczesny model wykonany z włókna węglowego, licząc przede wszystkim na niższą wagę i większy komfort marszu, jednak nie przypuszczał, że największym testem okaże się nie pierwszy trening, lecz rozmowa z sąsiadem, który od lat uważa się za niekwestionowany autorytet we wszystkich sprawach dotyczących świata, przyrody i sprzętu sportowego.

Sąsiad długo oglądał nowe kijki, pokiwał głową z miną człowieka, który właśnie odkrył tajemnicę wszechświata, po czym oznajmił niezwykle poważnym tonem, że on takich kijów nigdy by nie kupił, ponieważ są wykonane z włókna węglowego, a skoro zawierają węgiel, to z pewnością zostawiają za sobą ślad węglowy, i to dosłownie z każdym krokiem.

Pan Marek próbował wyjaśnić, że określenie „ślad węglowy” oznacza coś zupełnie innego, ale sąsiad nie zamierzał słuchać, ponieważ zdążył już opracować własną teorię, według której po przejściu dziesięciu kilometrów na karbonowych kijkach w lesie powinien pojawić się ciemny pasek przypominający ścieżkę po lokomotywie parowej.

Sąsiad pozostaje nieugięty i za każdym razem, gdy spotyka pana Marka wracającego z treningu, z udawaną troską spogląda najpierw na końcówki kijków, potem na ścieżkę za nim i z wyraźną ulgą stwierdza, że tym razem śladów wprawdzie znowu nie widać, ale to zapewne tylko dlatego, że wiatr zdążył je rozwiać.

Sąsiad do dziś nie zmienił zdania i podczas każdego treningu idzie za panem Markiem z małym wiaderkiem, cierpliwie zbiera węgiel, który jak twierdzi – wypada z karbonowych kijków do nordic walking.